Ellen en ik gaan elke week samen op schrijfavontuur. Wat we allemaal meemaken, schrijven wij in een soort briefwisseling naar elkaar. In deze nieuwe brief vertel ik onder andere over een dubbel gevoel als ik eraan denk dat ons schrijfproject bijna is afgelopen.
Brief 269 – 2 juni 2026
Hoi Ellen,
Ik moest vorige week wel een beetje gniffelen, toen jij die dinsdag vergeten was dat het jouw beurt was. Mij is dat weleens vaker gebeurd, alleen heb ik het dan meestal sneller door, omdat jouw foto in de ochtend uitblijft. Maar het was echt de allereerste keer voor jou. Kan altijd een keer gebeuren. Prima score hoor, in zeven jaar tijd 😉 … Ik heb trouwens wel weer heerlijk genoten van jouw brief die daarna kwam.
Lenteverhaal
We schreven er allebei al eerder over in onze brieven. Met smart wachten we op goed nieuws. Gelukkig hebben we vorige week contact gehad met de uitgever en als het goed is gaat ze er deze week mee aan de slag, zodat we met een beetje mazzel snel weten wanneer de lancering is. Ik weet nog van de vorige keer, dat het ook opeens heel snel ging. Misschien lukt het dus toch nog voor het einde van de lente. Zou superleuk zijn …
Herfstverhaal
Ook ons herfstverhaal vordert al goed. Ik had vorige week het aantal woorden bekeken wat we nog moeten schrijven, ongeveer, en uitgerekend dat dit nog vier keer schrijven is (jij twee en ik twee). Ons kennende hebben we het dan over twee tot drie weken af. Hoe gaaf is dat? In mijn vorige brief schreef ik dat het een mooi streven zou zijn als we het schrijven voor de zomervakantie af kunnen ronden. Nou, dat moet op deze manier makkelijk lukken. Zelfs als we er twee keer zo lang over gaan doen, dan redden we het nog.
Dubbel gevoel
Ik vind het een dubbel gevoel dat het nu steeds meer tegen het einde van ons schrijfproject loopt. Aan de ene kant is het altijd lekker om iets waar je mee bezig bent af te ronden, maar aan de andere kant geniet ik gewoon nog heel erg van het creëren van de verhalen en de avonturen die de vriendinnen samen beleven. Dit dubbele gevoel hoort natuurlijk bij het schrijven van boeken. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat veel auteurs boekenseries schrijven. Dan hoeven ze nog geen afscheid te nemen van de personages.
Zonnedaal
En misschien is dat ook wel een van de redenen hoe het idee van de Feelgood Letter in mijn hoofd is opgekomen. Op die manier ben ik ook bezig met een langer schrijfproces. Doordat ik elke editie een kort verhaal ga schrijven rondom Zonnedaal en zijn inwoners/bezoekers, hoef ik geen afscheid te nemen van de personages. Ik kan ze gewoon elke keer weer terug laten komen. Hoe leuk is dat?
Eerste editie
Inmiddels ben ik gestart met het schrijven van mijn eerste Feelgood Letter verhaal, die voor de eerste editie. En wat lief dat jij het eerste stukje daarvan wilde proeflezen! Nogmaals dank je wel hiervoor! Het is natuurlijk altijd spannend om iets nieuws te schrijven. Gelukkig durf ik inmiddels wel te zeggen dat ik best een feelgood verhaal kan schrijven, daar heb ik genoeg leuke en lieve commentaren op gekregen, maar zo’n nieuw project is toch weer spannend.
Er voelde iets niet goed
Ik ben begonnen met schrijven van dit eerste verhaal en had helemaal in mijn hoofd wat ik hierin in elk geval wilde verwerken, waar ik naartoe wil schrijven, zoals een plotter dit doet. Maar er voelde iets niet goed. Achteraf gezien weet ik dus ook weer waarom ik geen echte plotter ben, die van begin tot einde het verhaal al heeft uitgedacht in punten, voordat het schrijven start. Als ik alles al zo bedacht heb, gaat bij mij de flow eruit. En dat was hier ook zo – er voelde iets niet goed. Ik ben tijdens mijn schrijfproces dan ook altijd meer een plantser. Ik bedenk dan een deel van het verhaal, bepaalde elementen (zoals een personage, probleem en einde) en tijdens het schrijven ontdek ik vanzelf hoe dit samenkomt in het verhaal. En dan laat mij gaandeweg verrassen met welke creatieve ideeën mijn brein spontaan op de proppen komt.
Les geleerd
Ik weet nu waar mijn valkuil zit. Voor dit project is het goed dat ik echt wel punten van tevoren uitdenk, heel goed zelfs. Ik heb maar weinig woorden om het verhaal over te brengen (het moet als geprint miniboekje in een envelop passen) en ik moet de grote lijnen van het dorp in de gaten houden. Een stuk uitdenken van tevoren is dus eigenlijk alleen maar slim. Maar tijdens het schrijven moet ik mezelf in de gaten houden, dat ik wel lekker een plantser blijf. Dus onthouden wat ik wil verwerken in het verhaal, maar mezelf de vrijheid geven dit een leuke draai te geven tijdens het schrijven ervan.
Proeflezen
Wat fijn dat jij dus wilde proeflezen! Ik had jou het stukje gestuurd om te laten lezen, maar was ook al snel gestart met het herschrijven hiervan. Waardoor ik dus al bijna een nieuwe versie had liggen, toen jij het gelezen had. Had ik eerder moeten bedenken, haha. Gelukkig was jij zo lief dat je de nieuwe versie ook wilde lezen. Ik was heel blij dat ik van jou de feedback kreeg dat je net als mij deze versie ook vlotter vindt. Ook al vond je de eerste versie gelukkig al leuk. Nu maar hopen dat die allereerste versie míjn variant is van de “eerste pannenkoek die altijd mislukt”. Dan heb ik die maar vast gehad, haha.
Spontane mini winactie
Jij refereerde er in jouw brief al naar, maar ik had op mijn socials een spontane mini winactie gehouden. Zoals ik vorige keer al schreef, zou ik het leuk vinden als ik het meedenk-element van mijn “Verhaal van de maand” verhalen op een of andere manier zou kunnen toepassen op de Feelgood Letter. En zo was de winactie geboren. Ik twijfelde over de naam van de B&B in het dorp en heb mijn volgers laten meedenken. Met als prijs een gratis eerste editie vond ik dat wel een leuk idee. Net als tijdens de maandverhalen had ik ook nu direct allerlei mensen die meedachten en onder mijn bericht reageerden. Zo leuk!
En zo ontdekte ik dat het laten meedenken helemaal niet zo ingewikkeld is! De enige uitdaging hierin is dat de mensen meedenken over een verhaal dat pas twee of drie edities later uitkomt – aangezien ik met een voorraad wil werken. Tenzij ik het iets anders aanpak, het meedenkstukje, maar daar moet ik nog even over brainstormen. Het leukste is natuurlijk als mensen het gelijk in de eerstvolgende editie kunnen teruglezen.
Reactie op je e-boek
Maar genoeg over mijn project … Wat ontzettend gaaf dat je een leuke reactie hebt gekregen op je e-boek “Jimmy & Jill”! En zeker ook omdat het zo spontaan was dat je opeens werd getagd. Dat voelt toch specialer, omdat diegene echt de moeite heeft genomen om het je te laten weten. Nu maar hopen dat haar volgers enthousiast zijn geworden en het boek ook gaan lezen. Ik had stiekem even mee zitten kijken en zag dat er een paar leuke reacties bij het bericht stonden. Ik duim in elk geval met je mee!
Schrijfwedstrijden
Heb je inmiddels al alle uitslagen van je schrijfwedstrijden binnen? Ik vind het zo mooi dat jij hier elke keer enthousiast aan meedoet! Zelf heb ik de schrijfwedstrijden losgelaten, al een tijdje. Maar elke keer als jij er iets over verteld, gaat het toch weer kriebelen. Misschien moet ik ze weer eens in de gaten gaan houden. Meedoen kan natuurlijk altijd een keer 😉…
Zo ben ik nu toch echt bij het einde van mijn brief gekomen! Hij is alwéér iets te lang geworden. Hopelijk vind je dat niet erg.
Tot de volgende brief!
Liefs, Sandy
Wil je weten wie Ellen is? Ellen Kusters heeft haar eigen website: Ellens schrijfavonturen. Daar kun je nog meer enthousiaste verhalen vinden. Ga maar snel kijken!
Deze brief is onderdeel van een briefwisseling. De start van de briefwisseling vind je hier op de website.
Volg je mij al via Facebook en Instagram?
Delen is lief!
