Samen op schrijfavontuur

Eens in de zoveel tijd kom je iemand tegen die hetzelfde pad bewandeld. Het is dan erg mooi dat je samen op ontdekkingsreis (door schrijversland) kunt gaan. Op deze pagina kun je lezen over het schrijfavontuur dat ik met Ellen Kusters van Ellens Schrijfavonturen beleef. We vertellen alles in een soort briefwisseling naar elkaar. Heb je net als ons schrijven als passie of ben je gewoon nieuwsgierig naar onze verhalen? Lees dan hieronder verder! De nieuwste brief kun je steeds als eerste lezen…

Brief 2 – 21 mei 2019

Hoi Sandy,

Wat een leuke brief! Ja, ik ben blij dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en je een bericht heb gestuurd. Heel toevallig dat we allebei aan dezelfde online challenge meededen en nagenoeg hetzelfde doen (en gedaan hebben). Dit was vast voorbestemd. Ik ben er namelijk achter (na veertig jaar, haha!) dat toeval niet bestaat. Het heeft zo gewoon moeten zijn.

Om mezelf ook even kort voor te stellen. Ik ben Ellen Kusters, getrouwd met Bart en moeder van drie prachtige kinderen; Nynke (15 jaar), Kjell (14 jaar) en Yfke (10 jaar). Ik heb bijna twintig jaar in het basisonderwijs gewerkt en heb, helaas, ruim drie-en-een-half jaar geleden alweer een burn-out gekregen, waar ik nu (nagenoeg) van hersteld ben. Een zware periode volgde en in juni 2017 heb ik voorgoed afscheid genomen van het onderwijs. Deze beslissing heeft me uiteindelijk gebracht waar ik nu sta.

Om mijn ervaringen en herinneringen aan het onderwijs een plekje te geven, heb ik alles vastgelegd op papier. Ik begon te schrijven en kon niet meer ophouden. Het moest er gewoon uit. Bijna therapeutisch zelfs. Schrijven is heel persoonlijk, maar tegelijkertijd kun je alles kwijt. Het papier oordeelde niet, zei niets terug en had ook geen (goedbedoelde) adviezen. Het was er gewoon. Voor mij was dat op dat moment genoeg. Ik wilde simpelweg mijn verhaal kwijt.

Toen mensen in mijn naaste omgeving mijn verhaal gelezen hadden en daardoor ontroerd en geraakt waren, wist ik: Hier moet ik iets mee doen. Ik moet van mijn leven als juf een boek maken. Niet alleen voor mezelf en mijn familie en naasten, maar ook voor andere mensen, die wellicht in hetzelfde schuitje zitten of zaten. Ik wilde mensen met mijn verhaal helpen, inspireren en informeren. En in augustus 2017 was het zover; een droom kwam uit. Mijn eerste boek was een feit…
“Er was eens…een juf”. Nu kon iedereen lezen hoe mijn werk als juf een grote rol in mijn leven heeft gespeeld en hoe ik mijn leven rigoureus heb veranderd. Met alle openhartige en soms confronterende ervaringen.

Zo begon mijn schrijfavontuur.
Natuurlijk was dit niet mijn eerste schrijfervaring. Net als jij, schreef ik ook in een dagboek als kind. Ik heb het niet zo lang volgehouden, omdat ik al vrij jong verkering kreeg met Bart en ik mijn hele leven met hem deelde in brieven. Wij hebben jaren brieven naar elkaar geschreven. Ook toen hij ging studeren in Leiden en ik in Helmond naar de pabo ging.

Ik schreef soms gedichten, korte verhalen en maakte in mijn kinderjaren samen met mijn jongere broertje een echte krant compleet met abonnees. Leuk was dat om te doen, zeg. Maar zoals jij al beschreef, op een bepaald moment voel je jezelf te groot en heb je het veel te druk met studeren en andere dingen. Zo ging dat in ieder geval wel bij mij.
Als juf heb ik taal altijd het leukste vak gevonden en vooral stelopdrachten waren bij mij favoriet. Heerlijk, de fantasie van de kinderen. Al was die niet bij iedereen volop aanwezig, haha!

Tja, en na het uitkomen van mijn eerste boek “Er was eens…een juf” had ik de smaak te pakken. Ik wilde veel meer schrijven en had het idee opgepakt om een young adult fantasy boek te schrijven. Alleen voelde ik mezelf niet capabel genoeg als schrijver om zo’n ingewikkeld plot op papier te krijgen. Ik vond bovendien dat ik mezelf de kans moest geven om me het schrijfambacht nog meer eigen te maken. Zoals bij ieder ander vak. Of het een vereiste is, weet ik niet, maar ik zou er in ieder geval niet stommer van worden. Ik wilde de kennis als een spons opzuigen. Hongerig naar meer, zeg maar.

Dus, op 1 december 2017 begon ik mijn opleiding aan de Schrijversacademie in Eindhoven. Dit was de basis. Daarna zou ik nog een viertal specialisaties mogen doen om mezelf steeds meer te verbeteren en ook om te ontdekken wat nu het beste bij me past. Ik dacht in eerste instantie meteen aan fantasy & science fiction, maar nu denk ik daar toch wat anders over.

Ik vind het namelijk ook super leuk om over mezelf en mijn leven te schrijven en daarmee anderen te inspireren en wellicht iets te leren. Of om thriller/roman achtige verhalen te schrijven met een gekke twist (misschien een tikkeltje fantasy meets roman). Zoiets dan. Hoe ik dat precies in een boek kan en ga verwerken, weet ik nog niet helemaal. Ik heb daarvoor nog wat tijd, want ik heb nu 1 specialisatie afgerond en ben met de tweede bezig. Hierna wil ik de specialisatie Young Adult doen. En heel misschien daarna nog column en blogs. Maar dat is nog een vraagteken.

Zoals je kunt lezen, een heel verhaal en ook een avontuur dat nog maar net begonnen is. De eerste kleine stapjes op weg naar iets dat veel beter bij me past en waar ik echt gelukkig van word.

Ik ben benieuwd waar we het in de volgende brief over gaan hebben. Ik kijk er naar uit.

Tot de volgende keer.

Liefs Ellen

Naar elkaar schrijven - samen op schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waarop je kunt reageren…

Brief 1 – 14 mei 2019

Hoi Ellen,

Wat leuk dat ik laatst een berichtje van je kreeg! Het is altijd leuk om iemand te ‘ontmoeten’, die je helemaal niet kent, zelfs nog nooit gezien hebt, maar waar je toch zoveel overeenkomsten mee kunt hebben. Zodat je een echte klik hebt met elkaar. Net als jij zit ik ook midden in een schrijfavontuur. Ik noem het: mijn ontdekkingsreis door schrijversland. En ik vind het leuk dat we dit avontuur samen aan gaan en onze ontdekkingen en ervaringen met elkaar kunnen delen.

Ik zal mij eerst even voorstellen, zodat je een beetje weet met wie je aan het schrijven bent. Mijn naam is Sandy Stokkel en ik ben moeder van twee hele lieve zoontjes, Leon (8) en Dylan (4). Daarnaast ben ik leerkracht van een groep 8 op een basisschool bij mij in de buurt. En natuurlijk heb ik een grote passie en dat is: SCHRIJVEN! En dat is natuurlijk ook de reden waarom we met elkaar in contact zijn gekomen.

Zoals je zelf weet, komt een schrijfavontuur niet zomaar uit de lucht vallen. Ik zal je in het kort vertellen, hoe dat van mij begonnen is.

Net als veel andere schrijvers, heb ik altijd al geschreven, alhoewel het de ene keer meer was dan de andere. Als kind heb ik dagboeken vol geschreven en als tiener, samen met een vriendin, hele verhalen verzonnen rondom avonturen die we zogenaamd beleefden. Dat was erg leuk. Daarna ben ik naar de Ipabo gegaan en ben ik juf geworden. Door deze nieuwe levensfase is het schrijven op de achtergrond geraakt. Gelukkig heeft het zijn weg naar mij weer teruggevonden…

Mijn schrijfavontuur begon die ene zomer, nu bijna vier jaar geleden, toen er een verhaal in mijn hoofd kroop dat er niet meer uit wilde. Nu kropen er wel eens vaker ideeën in mijn hoofd, maar doordat ik er niet veel mee deed, gingen die weer weg. Maar dit idee niet, het bleef. Het idee groeide langzaam tot een heel plot, zoals ze dat zo mooi noemen, en ik besloot het op papier te zetten. Eerst natuurlijk alleen in het kort, maar daarna besloot ik het helemaal uit te schrijven tot een echt manuscript.

Dit manuscript gaf een heerlijk gevoel toen het klaar was. Niet dat het echt klaar was natuurlijk, want – zo leerde ik al snel – een manuscript moet eerst nog een aantal keer herschreven worden. Zeker een manuscript van een beginnende schrijver. Ik besloot hulp te vragen aan een vriendin, een ervaren schrijfster, en zij heeft mij veel goede tips gegeven. Met deze tips in mijn hoofd ben ik aan het herschrijven geslagen en ben inmiddels met de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i bezig.

In de tussentijd heb ik niet stil gezeten en heb nog een hoop andere ontdekkingen in schrijversland gedaan. Maar daar zal ik het nu nog niet verder over hebben. Dat is iets voor een andere keer…

Tot zover mijn verhaal, over hoe mijn schrijfavontuur echt begonnen is. En dan heb ik natuurlijk dezelfde vraag voor jou. Hoe ben jij aan je schrijfavonturen begonnen? En waar wil je naartoe? Ik vind het leuk om te horen wat jou ertoe heeft gebracht om te gaan schrijven en hoe jij deze reis ervaart.

In onze brieven kunnen we elkaar op de hoogte houden van onze schrijfavonturen. Het is leuk om iemand te ontmoeten die zo’n beetje hetzelfde pad volgt. Wie weet kunnen we samen nieuwe dingen ontdekken en elkaar nog wat leren. Dat zou natuurlijk erg leuk zijn!

Ik hoop snel van je te horen!

Liefs, Sandy

Sandy aan het schrijven - samen op schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waarop je ook kunt reageren…