Samen op schrijfavontuur

Eens in de zoveel tijd kom je iemand tegen die hetzelfde pad bewandeld. Het is dan erg mooi dat je samen op ontdekkingsreis (door schrijversland) kunt gaan. Op deze pagina kun je lezen over het schrijfavontuur dat ik met Ellen Kusters van Ellens Schrijfavonturen beleef. We vertellen alles in een soort briefwisseling naar elkaar. Heb je net als ons schrijven als passie of ben je gewoon nieuwsgierig naar onze verhalen? Lees dan hieronder verder! De nieuwste brief kun je steeds als eerste lezen...

Brief 10 – 16 juli 2019

Ha Sandy,

Ik ben het helemaal met je eens; een feestje om brieven te schrijven én te lezen. Bovendien vind ik jouw inbreng altijd erg leuk en waardevol. Je snijdt fijne onderwerpen aan, waar we allebei uren over kunnen brainstormen en schrijven. Net als jij ben ik altijd benieuwd naar jouw mening. Erg mooi om te ervaren dat we vaak op dezelfde manier naar dingen kijken.

Het antwoord op die vraag lijkt me duidelijk: nee. Niemand is perfect en geen enkel leven verloopt vlekkeloos. Man, wat zou dat saai zijn, zeg. Natuurlijk vindt niemand het prettig om met tegenslag te moeten omgaan en hebben we liever dat alles op rolletjes loopt, maar dat is niet de realiteit. Dat weten we allemaal.
Het is iets anders wat we naar de buitenwereld communiceren. Kijk maar naar Facebook en Instagram stories. Alle plaatjes die je daarop ziet, zijn gelikt en prachtig. Lang leve de vele filters en fotoshop!

Gelukkig zeg je zelf ook dat jouw leventje niet perfect is, maar dat je dik tevreden bent met hoe het nu gaat. Nou, dat klinkt mij als muziek in mijn oren. Tevreden zijn is een groot goed. Dat zouden meer mensen mogen zijn. Hoe zou het komen dat iedereen zo bezig is met de buitenkant en wat anderen ervan denken en vinden? Tja, dat vraag ik me ook vaak af. Blijkbaar is het normaal dat we alleen maar het beste van het beste willen en dat we streven naar perfectie. Een beeld dat door media in de wereld is geroepen, denk ik. En hoe veel mensen tegenwoordig hun kind pamperen en voor alle valkuilen en obstakels willen behoeden. Hen een perfect leven willen geven. Maar goed, dat is weer voer voor een andere blog.
Anyway, net als jij ben ik zeer tevreden met hoe mijn leven er momenteel uitziet. Ik geniet er iedere dag van. Nou ja, bijna iedere dag dan…

Magie, daar hou ik van. In mijn verhalen, maar ook daarbuiten. Het opzoeken van bijzondere schrijfplekjes is één van zo’n magische dingen. Misschien blijft het bij dromen en hou ik het gewoon bij mijn laptop en vulpen met notitieboekje. Stiekem hoop ik ergens dat ik op een dag mijn schrijfspullen inpak en op zo’n mooi magisch plekje terechtkom. Het hoeft niet eens een schrijfvakantie te zijn, gewoon een totaal ander plekje als mijn gebruikelijke plek is al geweldig. Misschien niet eens met andere mensen, maar lekker alleen. Helemaal afgezonderd van alle drukte en ergens in de natuur mijn fantasie op de vrije loop laten. Heerlijk lijkt me dat.

Voor jou, als leerkracht, is dat sowieso lastig, omdat je gebonden bent aan de schoolvakanties. Ik ben een stuk flexibeler wat dat betreft. Al vind ik ook lastig omdat ik thuis een druk gezin heb met drie opgroeiende kinderen en het liefst zoveel mogelijk thuis ben om hen hierin te begeleiden. Waarschijnlijk blijft het bij mij voorlopig dus bij fantaseren.

In de brieven die we elkaar schrijven, denk ik je inderdaad steeds beter te hebben leren kennen. Je legt de lat heel hoog en alles wat je doet wil je ook graag heel goed doen. Ik herken dat zó bij mezelf. Ook ik ga pas iets doen als ik zeker weet dat ik het kan. En liefst (bijna) perfect ook. Laatst las ik ergens dat perfectionisten eigenlijk mensen zijn die faalangst hebben. Die daardoor dingen blijven uitstellen, omdat het (in hun ogen) nooit perfect en dus goed genoeg is.
Dat is, in mijn geval althans, de vinger op de zere plek leggen. Het klopt als een bus. Ik begin er vaak niet eens aan, als ik denk dat ik het niet kan of niet goed genoeg kan. Om mezelf en anderen niet teleur te stellen. Is het de makkelijkste weg? Nee, ik denk van niet. Het is vooral voor mezelf heel lastig.

De slogan van Nike is daarom ook zo gewéldig: JUST DO IT!
Zo is het maar net. Gewoon doen en niet teveel nadenken over wat er mis kan gaan of wat anderen ervan zouden kunnen vinden.
Ik probeer het steeds meer toe te passen. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Het kan hooguit mislukken. Nou ja, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd en weet ik wat ik volgende keer anders kan doen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat je erg uitkijkt naar de vakantie. Op de eerste plaats omdat je het keihard nodig hebt om eens flink uit te rusten en bij te komen van de druktes van afgelopen maanden. Ik kan het weten…
En natuurlijk ook omdat je in rust vaak tot de leukste ideeën komt en de energie en tijd hebt om deze vervolgens te gaan uitvoeren. Voor ons gaat het om extra schrijftijd. Om de nieuwe verhaallijnen die in ons hoofd ontstaan of personages die je gaat uitdiepen. Of weet je nu opeens wel hoe je verhaal moet eindigen, terwijl je al maanden vastzit en niet meer weet hoe je het ooit tot een goed einde kan brengen. Al dat soort dingen.

Ik begrijp dat zeker. Vorige zomer heb ik tijdens mijn vakantie in Polen een heel schrift vol blogs geschreven. Was ik meteen klaar voor het eerste halfjaar. Ik heb me voorgenomen om dat nu weer te doen. Het is alleen wel te hopen dat ik nu net zo geïnspireerd ben als toen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat wanneer ik ga zitten en mijn vulpen oppak, de mooiste verhalen uit mijn pen vloeien. Dus ik maak me geen zorgen. En als het niet zo is, jammer dan. Komt er vast iets anders op mijn pad.

Rest mij om je deze komende weken heel veel plezier te wensen met schrijven, uitrusten en vooral lekker te genieten van je welverdiende vakantie.
Ik denk dat we nu even een korte pauze inlassen en na de vakantie de draad weer oppikken.
Wat zullen we elkaar dan weer veel te vertellen hebben. Genoeg stof om de komende tijd mee aan de slag te gaan.

Tot heel snel.

Liefs Ellen

Samen op schrijfavontuur - het perfecte plaatje om over te schrijven

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 9 – 9 juli 2019

Hoi Ellen,

Wat leuk dat het weer mijn beurt is om te schrijven! Ik vind het zo leuk om nieuwe onderwerpen aan te snijden waar we over we van gedachten kunnen wisselen. En ik ben ook altijd weer erg nieuwsgierig hoe jij erover denkt. Een feestje om te schrijven en net zo’n feestje om je antwoord weer te lezen…

Ik vind zo goed dat jij je verhaal hebt durven vertellen. Het échte leven, zoals jij het beschrijft. Je ziet tegenwoordig op alle social media de perfecte levens van iedereen. Die levens die natuurlijk helemaal niet allemaal zo perfect zijn, bij veel mensen waarschijnlijk zelfs verre van. Wat zou het toch zijn dat de meeste mensen het idee hebben dat je alleen maar het perfecte plaatje mag laten zien? Of misschien gebeurt het vanzelf, omdat men anderen niet wil lastig vallen met de nare dingen, waardoor alleen de goede dingen overblijven om te delen…

Niet dat ik zoveel negatieve dingen laat zien, maar ik durf ook te zeggen dat ik niet het perfecte plaatje presenteer. Ik kies er gewoon voor om allerlei dingen te laten zien, gewoon dingen die ik meemaak of tegenkom. En geloof mij, ik leid echt niet het perfecte leventje. Maar ik ben dik tevreden met hoe het gaat en dat is het belangrijkste!
Maar goed, laten we het hebben over schrijven.

Je hebt het in jouw brief over naar een inspirerende plek gaan en de magie zijn werk laten doen. Dat zou echt ‘magisch’ zijn als dat zou kunnen. In de praktijk werkt het natuurlijk anders. Alhoewel er wel degelijk mogelijkheden zijn om ergens anders te gaan schrijven. Regelmatig kom ik online of in mijn schrijftijdschrift reclames tegen van schrijfvakanties. Hoe gaaf zou dat zijn? Dan ga je ergens naartoe op vakantie en kun je als je wilt de hele dag schrijven en daar word je dan ook nog bij begeleid. Vaak ben je in gezelschap van andere schrijvers, die dus allemaal met hetzelfde doel daar naartoe zijn gegaan, namelijk: lekker schrijven.

Ik moet zeggen dat ik er best eens over na heb gedacht om dit te doen en het lijkt mij een hele ervaring. Ik heb alleen de pech dat dit soort schrijfvakanties meestal buiten de schoolvakanties gepland worden en laat ik daar als leerkracht nou net aan vast zitten. Maar wie weet is het nog eens iets voor in de toekomst… Het schijnt namelijk ook gewoon in Nederland te kunnen…

In mijn vorige brief vertelde ik over al mijn schrijfplannen. Jij schrijft daarop heel lief dat ik er wel een beetje op moet letten dat ik niet teveel doe. Daar heb je een punt. Haha, ik geloof dat je mij steeds beter leert kennen. Als ik ergens enthousiast over ben, kan ik soms wel iets teveel willen. De mensen die mij kennen, weten dat ik wat perfectionistisch ben, een klein beetje maar (en nee, nu niet allemaal hard gaan lachen…). Die hoge eisen waar jij het over had, die stel ik inderdaad aan mijzelf. Ik weet dat het misschien best wat minder mag, maar het is erg lastig om zoiets los te laten als het eenmaal in je zit. Ik heb mij er lang geleden al bij neergelegd. En ach, het heeft ook zeker zo zijn voordelen.

Op schrijfgebied komt het goed van pas. De perfectionistische juf in mij filtert bijvoorbeeld al heel wat spel- en taalfouten uit mijn teksten. Iets waar een toekomstige uitgever waarschijnlijk erg blij van wordt. En wat mij ook kan helpen tijdens het vinden van die ene uitgever, omdat een brief of manuscript vol fouten natuurlijk veel sneller aan de kant wordt geschoven. En dat wil ik niet! Ik wil dat ze verder lezen.

Nog een paar dagen en ik kan zeggen dat ik zomervakantie heb. Het enige moment in het jaar dat ik echt even helemaal niet bezig hoef te zijn met school. In theorie natuurlijk, want een juf staat nooit helemaal ‘uit’ en internet is een leuke bron voor allerlei ideeën voor het nieuwe schooljaar. Daarnaast heb ik de afgelopen zomers ontdekt dat de zomer ook een heerlijke tijd is om lekker te schrijven. Zonder alle schooldrukte is er veel meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Voor verhalen, personages en de meest leuke locaties waar een verhaal zich af kan spelen. En niet onbelangrijk… ik heb meestal ook veel meer tijd om te schrijven.

Ik kan je vertellen dat ik nu al veel zin heb in deze zomer(schrijf)vakantie!

Dit was het weer voor nu. Ik spreek je snel weer!

Liefs, Sandy

De perfectionistische schrijfster

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 8 – 2 juli 2019

Ha Sandy,

Heel erg leuk om jouw brief te lezen. Iedere keer een genietmomentje. En iedere keer ben ik benieuwd welk onderwerp je aansnijdt. Heel waardevol om op deze manier met elkaar van gedachten te kunnen wisselen. Bovendien geeft het mij inzichten over mijn eigen schrijfavonturen. Ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt.

Je schrijft dat het niets voor jou is om een biografie te schrijven, omdat je het idee hebt dat mensen niet op jouw verhaal zitten te wachten. Of omdat je niet wilt schrijven over dingen die je meemaakt in je werk. Ik vind dat redelijk bescheiden van jezelf. Natuurlijk zitten er mensen op jouw verhaal te wachten. Iedereen heeft namelijk een uniek verhaal. Het is de kunst om er een boeiend en leesbaar verhaal van te maken.

Natuurlijk is het eng en spannend om zo open over je leven te schrijven, maar aan de andere kant denk ik dat het juist heel fijn kan zijn om te lezen hoe anderen dingen beleven. Mensen zoeken altijd naar verbinding en connectie. Iemand met wie ze zich kunnen identificeren. Maar dat is mijn mening, hè? Het wil helemaal niet zeggen dat iedereen zijn of haar verhaal met de wereld moet delen. Gelukkig zijn we daarin allemaal vrij.

Voor mij is het in ieder geval bevrijdend geweest om eerlijk mijn verhaal te vertellen en dingen niet mooier te maken dan ze zijn. Gewoon het echte leven, dus. Met ups en downs. Niet maakbaar zoals je ziet op Facebook of Instagram.

Ik vind het heel knap en goed van je dat je je schrijftijd echt inplant. Zelf ben ik meer van het impulsieve schrijven. Al betekent dat niet dat ik geen structuur of regelmaat heb. Ik heb natuurlijk ook geen baan waar ik aan vastzit. Ik ben een stuk flexibeler met mijn tijd, maar aan de andere kant kan het ook in mijn nadeel werken. Als je namelijk veel tijd hebt, kun je dingen ook uitstellen. En iedereen weet dat van uitstel afstel komt. Ik probeer iedere dag een paar uurtjes in te plannen om te schrijven. Waarover? Dat kan per dag verschillend zijn.

Momenteel ben ik natuurlijk nog druk met mijn specialisatie. Op dit moment gaan we de laatste opdracht maken; de zogenaamde ‘Meesterproef’. Het wordt dus nog een behoorlijke uitdaging om daar iets unieks van te maken. Ik heb eigenlijk zoveel ideeën, dat ik niet goed weet wat ik ga gebruiken. Komt vast goed. De ervaring leert dat wanneer ik eenmaal begin, het als vanzelf gaat. Daar hoop ik nu dan ook maar op…
Toch klinkt zo’n planner ook heel goed. Misschien moet ik daar ook maar eens gebruik van gaan maken.

Ik herkende zo erg wat jij schreef over het beeld dat mensen hebben van een schrijver. Dat ze met een schrift en vulpen zichzelf opsluiten op zolder of in een atelier en dan de hele dag als een waanzinnige bladzijde na bladzijde volpennen. Niets is minder waar inderdaad. Al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat het soms wel zo gaat bij mij. Ik sluit me niet op, hoor, haha! Maar als ik in een bepaalde ‘flow’ ben, komen de woorden en zinnen als bij magic tevoorschijn. Net alsof iemand anders de controle heeft over mijn vulpen. Ja, ik schrijf eerst alles uit met een vulpen. Op de een of andere manier werkt dat voor mij het beste.

Zelf had ik dat beeld ook en het lijkt me ook geweldig om eens naar een inspirerende plek te gaan, ver weg van mijn vertrouwde omgeving en de magie zijn werk te laten doen. Ooit komt het ervan. Ooit!

Hét toverwoord voor schrijvers. Waar haal jij je inspiratie vandaan? Het wordt me vaak gevraagd. En eigenlijk heb ik daar geen eenduidig antwoord op. Overal en nergens komt nog het beste in de richting, denk ik. Mijn fantasie is, denk ik tenminste, mijn allergrootste inspiratiebron. Alles wat ik zie, doe en meemaak, sla ik op in mijn hoofd en komt er op een of andere manier weer een keer uit.

Ik vind het een moeilijk te bevatten begrip. Wat voor de een inspirerend werkt, hoeft dat voor een ander natuurlijk helemaal niet te doen. Het is namelijk voor iedereen anders. Dat is tegelijkertijd ook het mooie van inspiratie. Het is altijd aanwezig en overal!

Dat is voor mij de belangrijkste reden om te schrijven. De enorme vrijheid die ik ervaar en de mogelijkheden en kansen die voor het oprapen liggen, maken het voor mij zo fantastisch. Ik weet nu pas hoezeer ik aan mijn vrijheid gehecht ben en hoe hard ik het nodig heb om mijn eigen ding te kunnen doen op de manier waar ik me fijn bij voel.

Voor jou is dat anders, jij werkt in het onderwijs. Daarom is het voor jou ook noodzakelijk om een strakke planning te hanteren. Ik denk dat je ook behoorlijk hoge eisen aan jezelf stelt. Let je ook een beetje op dat je niet teveel doet? (lief bedoeld, hè!).
Ik herken het wel hoor. Heel veel dingen tegelijk willen doen. En hoge verwachtingen hebben over je eigen werk. Niet tevreden zijn met middelmatigheid.
Natuurlijk is het goed om eisen te stellen, maar het moet te doen blijven. En bovenal het moet GEWELDIG zijn en blijven.

Geniet nu vooral van het feit dat je zoveel inspiratie hebt om boeken mee te kunnen vullen. En dat je de vrijheid hebt om dat te doen wat je leuk vindt. Nog geen deadlines hebt of (dwingende) contracten. Da’s toch bijzonder!

Dat was het weer voor deze keer.

Ik wens je veel schrijfplezier toe deze week en kijk uit naar je volgende brief.

Liefs Ellen

Brainstormen over schrijven - schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 7 – 25 juni 2019

Hoi Ellen,

Tijd voor weer een nieuwe brief. Het was weer erg leuk om die van jou te lezen!

Wat stoer dat jij je eigen autobiografie wilt schrijven. Eigenlijk heb je dat natuurlijk al gedaan met je eerste boek. Die specialisatie autobiografisch schrijven lijkt mij heel leerzaam en in jouw geval ook nog erg nuttig. Zeker bij het herschrijven van ‘Er was eens… een juf.’

Ik denk niet dat het schrijven van een autobiografie echt iets voor mij zal zijn. Misschien het idee dat alles dan wel heel persoonlijk wordt en veel te dichtbij komt, naast het idee van: wie wil nou mijn verhaal lezen. Ik vind het dus heel stoer dat jij dit wel doet (en al hebt gedaan). Ik blijf wel gewoon fictie schrijven…

Veel mensen hebben een romantisch beeld van een schrijver; iemand die de hele dag de tijd kan nemen om de woorden als vanzelf te laten ontstaan. En komt het niet de ene dag, dan komt het wel een andere dag. Je moet wachten op inspiratie. Nou, dat beeld klopt niet!

Eén van de eerste dingen die je als schrijver ontdekt, is dat schrijven echt werken is. Je hebt helemaal niet te tijd om te wachten tot die ene bestseller zich aandient om geschreven te worden. Je moet gewoon gaan schrijven. En als je dat schrijven doet naast je gewone werk, zoals ik dat doe, dan moet je het zelfs een beetje gaan plannen. Zeker als je thuis ook nog kinderen rond hebt lopen, die ook graag je aandacht willen.

Ik maak gebruik van een planner om verschillende schrijfactiviteiten in te plannen. Het geeft mij overzicht en het helpt. Misschien wil ik wel iets teveel; een kinderboek schrijven, de lessen voor mijn schrijfcursus afmaken en de blog voor mijn website bijhouden. Het is echter allemaal zo leuk! Mijn planner helpt mij om mijn grootste schrijfdoel voor ogen te houden en er te komen; het publiceren van een kinderboek. Niet dat de planner alles kan (daar heb ik toch echt meer uitgeefhulp bij nodig), maar het schrijfstukje kan ik inplannen. Dat lukt aardig goed. Het zou echt gaaf zijn als het mij zou lukken.

Maak jij ook gebruik van een planner als je aan het schrijven bent?

Ik wil graag elke week een blog, een schrijfles en een stukje van mijn manuscript schrijven. Voor alles is wel inspiratie nodig. Gelukkig vind ik genoeg inspiratie om mij heen, maar heel af en toe is het ook wel lastig. Ik maak het mijzelf misschien ook lastiger, omdat ik mijn kinderen en mijn werk niet als inspiratiebron wil gebruiken. Want geloof mij, daar zitten genoeg verhalen. Zo ben ik afgelopen week met groep 8 op kamp geweest en ik zou daar letterlijk een heel boek over kunnen schrijven, maar dat doe ik niet. Wel kan ik gebruik maken van andere inspiratie die het mij opgeleverd heeft; een schitterende zandvlakte, een mooi dorp met luxe huizen waar van alles zou kunnen gebeuren en een gezellig zwembad. Niet te vergeten de locatie waar we sliepen… ook zeer geschikt voor allerlei verhalen. Dus ik heb genoeg inspiratie opgedaan, zonder dat ik de verhalen van de kinderen hoef te gebruiken. Nu alleen nog bepalen waar het z’n plekje gaat krijgen.

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Schrijven is ook een beetje vrijheid, zeker zolang je nog niet vast zit aan een contract, zoals ik. Laat ik daar voor nu nog maar vooral de voordelen van inzien. Er zijn maar weinig dingen waar je echt rekening mee hoeft te houden. Je kunt bijvoorbeeld helemaal zelf weten waarover je gaat schrijven. Zelf heb ik nu twee manuscripten ‘klaar’ en zit te denken aan de volgende. Dat is een stukje vrijheid; waar ga ik over schrijven? Ga ik voor een vervolg op één van de twee verhalen of ga ik aan de slag met een hele nieuwe? Ik ben er nog niet helemaal uit. Aan de inspiratie ligt het echter niet, ik moet alleen een keuze maken. Is het slim om een vervolg te gaan schrijven van een verhaal dat nog niet eens is uitgegeven? Een goede vraag waar ik mee aan het stoeien ben. Wat zou jij doen?

Tot zover weer een beetje brainstormen van mijn kant, met daar op volgend uiteraard weer een aantal vragen. Ik vind het leuk om te horen wat jouw gedachten zijn over een aantal van deze dingen.

Ik kijk al uit naar je nieuwe brief!

Liefs, Sandy

Zandvlakte - inspiratie om te schrijven

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 6 – 18 juni 2019

Ha Sandy,

Net zoals jij geniet van mijn brieven, geniet ik van de jouwe en kijk ik er iedere week naar uit.
Waar gaan we het dit keer over hebben? En kunnen we elkaar hierin wellicht steunen.

Tja, het waren misschien niet veel tips, maar ik denk wel de allerbelangrijkste. Tenminste, voor mij werken ze in ieder geval. Ik wéét dat ik geduld moet hebben, dat er afwijzingen zullen komen, kritiek en dat ik daarmee moet leren omgaan.

Geloof hebben in jezelf is waarschijnlijk de allerbelangrijkste. Als jij het niet doet, hoe kan iemand anders er dan in geloven?

Het hebben en houden van je eigen stijl, ofwel ‘dare to be different’, is er eentje die helemaal op mij van toepassing is. Ik hou wel van excentriek zijn en opvallen. Ja, het mag allemaal wel wat gek en apart zijn. Niets mis mee, zolang je je er zelf goed bij voelt, natuurlijk. Je moet dingen doen die goed voelen voor jou. En niet omdat iemand anders het zegt.

Ja, ik kijk ook heel erg uit naar mijn boek 2.0. Het gaat er hoe dan ook komen. Zoveel is me duidelijk. Maar de manier waarop is nog een vraagteken. Komt tijd, komt raad, zullen we maar zeggen. Wordt vervolgd.

Voor jou is het al die tijd heel duidelijk geweest; jij wil graag kinderboeken schrijven. Je bent zelf moeder en je werkt ook nog eens met kinderen. Ook lees je graag kinderboeken, schrijf je. Er is dus iets in het genre dat jou heel erg aanspreekt.

Omdat je graag een bijdrage wil leveren aan het leesplezier van anderen? Omdat je je goed kunt inleven in de belevingswereld van kinderen? Waarschijnlijk allebei en dat is de reden waarom je er goed in bent. Het ligt je gewoon. Ik weet zeker dat jij gaat zorgen voor een hoop leesplezier bij de kinderen. Niet alleen kinderen uit je klas, of je eigen kinderen, maar alle kinderen in Nederland. Misschien is het zelfs een droom om internationaal te schrijven?

Je schrijft in je brief dat je graag een uitstapje maakt naar andere genres en dat herken ik heel erg.
Voordat ik met de opleiding aan de Schrijversacademie begon, wist ik zeker dat ik fantasy wilde schrijven. Ik hou zelf enorm van fantasyboeken en films/series en het bezoeken van fantasy festivals. Heerlijk. Je kunt er gewoon jezelf zijn en iedereen accepteert elkaar zoals hij of zij is. Wat een bijzonder gevoel om zo vrij te kunnen zijn.

Ook al heb ik de droom om mijn trilogie over een duistere magiër ooit te verwezenlijken, zo ver is het nog lang niet. Ik ga na mijn tweede specialisatie de specialisatie Young Adult volgen en hoop dan eindelijk weer aan de slag te kunnen met mijn manuscript, dat al enige tijd werkeloos ‘op de plank’ ligt. Ik hoop dat een ander er intussen niet met mijn idee vandoor is gegaan (denk aan: The big magic van Elisabeth Gilbert).

Ik hou er ook ontzettend van om over mijn eigen leven te schrijven. Vandaar dat ik nu de specialisatie autobiografisch schrijven volg. Ik leer ontzettend veel van de oefeningen en opdrachten die daarbij horen. Zo heb ik alweer een aantal ideeën om mijn boek “Er was eens…een juf” te gaan herschrijven en daarbij bepaalde stukken te gebruiken, die ik tijdens deze specialisatie heb geschreven. Ik weet nu al dat het echt een verbetering gaat worden.

Net als jij heb ik sinds een tijdje ook mijn eigen website, waarop ik gestart ben met een blog. Een blog over mijn leven als schrijfster. Ik noem het schrijfavonturen en jij noemt het een ontdekkingsreis. Daarom voelde ik ook meteen een klik met jou toen ik die titel zag. Ik wist; we zijn gelijkgestemden in onze reis door schrijversland.

Bloggen is inderdaad iets heel anders dan verhalen (fictief en non-fictief) schrijven, het komt zoals het komt en hoeft (wat mij betreft in ieder geval) niet te voldoen aan bepaalde criteria. Ja, natuurlijk moet het wel leesbaar zijn, maar het belangrijkste is dat het oprecht is en recht uit je hart komt.
Mensen voelen dat aan en lezen daarom graag de dingen die je opschrijft, omdat ze zich erin herkennen. Of misschien juist helemaal niet en dat kan ook reacties oproepen.

Ik ben eigenlijk pas net gestart met schrijfwedstrijden. Net als jij zie ik vaak thema’s die niet helemaal bij mij passen. Poëzie is bijvoorbeeld iets dat me niet heel erg ligt en waarvan ik vind dat ik er ook (nog) niet goed in ben. Ik probeer weleens wat, maar ik voel me er onzeker over en hou het liever voor mezelf.

Toch heb ik nu de smaak een beetje te pakken. Zoals je in je brief schreef, staan we binnenkort allebei met ons verhaal over magie in een verhalenbundel, die op mijn verjaardag (25 juli) in de winkel zal liggen. Ik vind dat we trots mogen zijn op dit resultaat en wie weet waartoe het leiden zal.
Ook hierbij geldt; de aanhouder wint…

Ik ga zeker een poging wagen met de nieuwe wedstrijd over zonderlingen. Gelukkig hebben we daarvoor nog even de tijd. Kan ik intussen mijn fantasie eens laten lopen.

Laten we elkaar inspireren en stimuleren, dan weet ik zeker dat er mooie verhalen zullen ontstaan waar we trots op mogen zijn.

Ik heb weer ontzettend genoten van het schrijven van deze brief en kijk nu al uit naar jouw antwoord.

Tot gauw.

Liefs Ellen

Een genre om in te schrijven

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 5 – 11 juni 2019

Hoi Ellen,

Wat leuk weer om jouw brief te ontvangen!
Vorige keren hebben we het uitgebreid gehad over onze zoektocht naar een uitgever. Wat spannend dat jij van die ene uitgever een voorstel hebt gehad om een soort 2.0 versie van je boek te gaan maken. Ik ben benieuwd of je het uiteindelijk gaat doen en hoe het dan uitpakt. Maar daar lees ik vast meer over in één van de volgende brieven.

Ook gaf je mij nog een paar tips…
Blijf volhouden! Geloof in jezelf! Dat vind ik mooie tips. Het sluit mooi aan bij mijn idee van ‘de aanhouder wint’. Zelfs al is mijn zoektocht naar een uitgever een doodlopende weg, dan nog komt mijn boek er wel. Daar moet ik gewoon in geloven. Het is dan alleen de kunst om een andere manier te vinden – een plan B. En mocht ook dit niks worden, dan ga ik gewoon voor plan C – zelf uitgeven o.i.d. In deze moderne tijd, met al zijn digitale mogelijkheden, is er maar weinig écht onmogelijk.

Jouw motto: Dare to be different! Dat vind ik ook een mooie. Zelf ben ik misschien wel wat bescheiden van aard en wil over het algemeen liever niet teveel opvallen. Ik moet dan vaak even een soort drempel over. Gelukkig weet ik inmiddels dat de andere kant van die drempel helemaal niet eng is ofzo. Ook kijkt niemand je er gek voor aan… meestal dan. En zo ja, wat dan nog. Iedereen doet wel eens gekke dingen, want dat kan erg leuk zijn, bevrijdend zelfs. Het is belangrijk dat je gewoon jezelf kunt zijn. En als je hetzelfde bent als alle anderen, waarom zou die uitgever jou uit de grote stapel manuscripten halen? Dus: Dare to be different!

Als je gaat schrijven, zoals wij dat doen, moet je voor jezelf een keuze maken: in welk genre wil je gaan schrijven. Die keuze had ik een paar jaar geleden al snel gemaakt. Als leerkracht en moeder heb ik 24/7 kinderen om mij heen (bij wijze van spreken dan) en lees dan ook regelmatig kinderboeken. Het leek mij echt geweldig om een boek te schrijven dat een kind uit mijn klas, of mijn eigen kind, zou willen lezen. Nog steeds trouwens. Hoe gaaf zou het zijn om aan dat leesplezier bij te kunnen dragen? Onlangs had ik daar al een klein voorproefje op. De kinderen in mijn klas moesten een leuk boek opschrijven die ze dit jaar hadden gelezen. Eén van de jongens vroeg aan mij hoe het boek ook alweer heette dat ik geschreven had. Ik heb namelijk twee exemplaren van mijn manuscript die momenteel rondgaan in mijn klas. Hij wilde het graag opschrijven. Nou, ik kan je zeggen dat deze juf/schrijfster glom van trots.

Ondanks dat ik begonnen ben in het genre kinderboeken zit ik daar gevoelsmatig niet meer helemaal aan vast. Ik vind het leuk om af en toe mee te doen aan een schrijfwedstrijd en dan is er vaak een thema. Veel thema’s passen niet bij mij, maar soms kom ik er toch eentje tegen die mij ook leuk lijkt. Zo heb ik meegedaan aan een wedstrijd rond het thema fantasy. Mijn verhaal over een draak heeft niet gewonnen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb het opgesplitst in twee delen en deze zijn te lezen op mijn website. En nog niet zo lang geleden was er een wedstrijd rond het thema magie. Het verhaal dat ik hiervoor instuurde heeft de verhalenbundel gehaald, net als die van jou. Het begin van een mooi schrijfavontuur, samen in één boek.

Vandaag kwam ik weer een schrijfwedstrijd tegen. Dit keer is het thema: zonderlingen. De lezers van verhalen rond dit thema zijn ouder dan mijn oorspronkelijk doelgroep (kinderen), maar misschien is het leuk om een poging te wagen. Ik ga eens kijken of ik genoeg inspiratie kan opdoen voor een compleet verhaal. Gelukkig heb ik nog even, omdat de deadline pas ergens in november is. Misschien ook een idee voor jou?

Nog een ander genre: schrijven voor mijn eigen website. Een half jaar geleden ben ik begonnen met een blog op mijn eigen website, maar dat wist je natuurlijk al. Ook dit is iets heel anders. Normaal gesproken schrijf ik dus voor kinderen en dat zijn mijn bezoekers uiteraard niet. Ook zijn de teksten heel anders. Ik ben op zo’n moment niet bezig met het schrijven van een verhaal, dus de manier waarop ik schrijf is ook anders. Maar dat hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen.

Ik vind het leuk om op mijn website te vertellen over mijn ontdekkingsreis door schrijversland. Elke schrijver is ergens begonnen, net als jij en ik. En ik weet zeker dat wij niet de enige schrijvers zijn, die aan het begin staan van een schrijfavontuur. Ik heb al een hoop geleerd, maar moet ook nog een heleboel ontdekken.

Ik geloof dat het weer een heel verhaal geworden is.

Tot snel weer!

Liefs, Sandy

P.s. Wat is eigenlijk jouw favoriete genre om in te schrijven?

Favoriete genre om in te schrijven

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 4 – 4 juni 2019

Ha Sandy,

Echt genieten geblazen, wanneer jouw brief komt. Ik ben zo benieuwd wat voor leuks je weer te vertellen hebt. Het is gewoon heel bijzonder om dezelfde reis te maken en hierover met elkaar te kunnen ‘praten’ (digitaal weliswaar, maar toch!). Ja, ik denk zeker dat onze ‘ontmoeting’ niet toevallig is geweest. Het heeft zo moeten zijn om met elkaar in contact te komen. Wie weet waar het ons nog brengen zal in de toekomst…

Je schreef in je vorige brief dat je op internet ging zoeken naar een schrijfcursus en door de bomen het bos niet meer zag. Dat geloof ik meteen.

Eerlijk gezegd heb ik helemaal niet lang gezocht. Ik heb ook op google gezocht naar schrijfopleidingen en kwam vrij vlot bij de Schrijversacademie uit. Hun site sprak me meteen aan en vervolgens heb ik me verdiept in het lesaanbod, reviews op internet en heb ik een mail gestuurd.
Meteen een leuke reactie met de vraag of ze me mochten bellen om een en ander nader toe te lichten. Natuurlijk, geen probleem, leuk zelfs.
Het was een super leuk en enthousiast gesprek en ik voelde het in mijn buik kriebelen.

Als het in mijn buik gaat kriebelen, weet ik genoeg. Dan zegt mijn gevoel me dat het echt iets voor me is en dat het goed bij me past. Dat wist ik eerder niet, daar ben ik ook pas sinds kort achter. Een beetje laat, maar beter laat dan nooit, toch? Haha!

Ik vind het knap dat je de discipline kunt opbrengen om zelf de hele cursus door te werken, vooral ook omdat het zoveel lessen zijn. Ik kan me best voorstellen dat je op een gegeven moment het bijltje erbij neergooit. Scheelt natuurlijk wel dat je ook feedback krijgt en er iemand ‘over je schouder’ meekijkt, maar toch. Je moet het uiteindelijk wel allemaal doen.
Je weet waar je het voor doet. En ik moet zeggen dat je al heel goed bezig bent.

Super leuk dat je je manuscript al zover klaar hebt en dat er leuke en enthousiaste reacties komen op je verhaal. Het verhaal spreekt jouw doelgroep aan en daar is het je om te doen. Nu weet je dat je op de goede weg bent.
Die tips waar je over schrijft, heb ik zelf ook allemaal toegepast. Man, ik heb dagen, weken rondgestruind op het internet om dé gouden tip te vinden. Helaas, nergens gevonden. Het vergt gewoon veel doorzettingsvermogen en een rotsvast vertrouwen in jezelf en je boek. De aanhouder wint. Uiteindelijk wordt dat al dat harde werken beloond, daarvan ben ik overtuigd.

Ik vind het jammer dat sommige uitgevers niet eens de moeite nemen om een reactie te sturen. Ik bedoel, het is een kleine moeite om, al is het maar een heel kort mailtje, iets van je te laten horen. En wel zo netjes bovendien. Of tenminste, dat vind ik. Ik heb geen idee hoe dat precies werkt in die wereld, maar ik neem aan dat het precies zo werkt als bij alle andere takken van sport.

Je schrijft dat je nog zit te wachten op een reactie van een uitgever. Laten we hopen dat het positief nieuws zal zijn. Hoe gaaf zou het zijn, wanneer je binnenkort kunt melden dat je manuscript wordt uitgegeven? Een droom die uitkomt, toch?

Wat overigens wel erg leuk nieuws is, is dat onze verhalen worden opgenomen in de bundel Magie, die op 25 juli (mijn verjaardag) uitkomt bij uitgeverij Keytree. Worden we in ieder geval een klein beetje bekend!

Zoals je weet is mijn vorige uitgever plotsklaps gestopt en moest ik weer van voor af aan beginnen met het zoeken van een nieuwe uitgever.
Ik heb, naar aanleiding van het krantenartikel en posts op social media, een tweetal reacties gehad. Met één uitgever had ik een heel prettig gesprek over mijn boek, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat ik niet tot hun doelgroep behoorde met mijn verhaal. Jammer, maar wel een aantal fijne tips gekregen om te onthouden. O.a. over het uitgeven in eigen beheer en dan via mijn webshop verkopen. Dat is in ieder geval een optie, die ik niet ver weg gooi.

Ook heb ik een heel leuk gesprek gehad met een andere uitgever. Zij zijn zeker geïnteresseerd en willen het boek opnieuw gaan uitgeven, maar dan zal ik het moeten herschrijven. We maken er dan een compleet nieuwe versie van. De 2.0 versie, zeg maar.
Ik sta zeker open voor haar voorstel en ben aan het afwegen hoe ik dat het beste kan aanpakken. Maar dat er een vervolg komt, weet ik zeker…

Je vroeg of ik nog tips had. Ik denk dat de meeste dingen, die je in je vorige brief genoemd hebt ook de tips zijn die ik had.
De allerbelangrijkste tip is in mijn ogen: BLIJF VOLHOUDEN! GELOOF IN JEZELF! De aanhouder wint. Het kan lang duren, maar als je weet dat jouw verhaal kinderen iets te bieden heeft, dat het meerwaarde heeft, dan weet ik zeker dat het ervan gaat komen.

En mijn favoriete motto: DARE TO BE DIFFERENT!
Doe niet net als zovelen, maar ben en blijf gewoon jezelf. Al is het niet zoals gebruikelijk of wenselijk. Juist dat ‘eigenwijze’ zal uitgevers toch aanspreken, lijkt mij dan, hè? Maar of je er iets aan hebt, dat weet ik natuurlijk niet.

Ik zeg dit niet alleen tegen jou, maar ook tegen mezelf, haha!
Omdat ik nu eenmaal van nature geen geduldig mens ben en het lastig vind om te moeten wachten. Ik blijf mezelf ontwikkelen, doe mee aan schrijfwedstrijden, vertel links en rechts mijn verhaal en blijf erin geloven dat het goed komt. Hoe dan ook. Misschien niet op de manier zoals ik verwacht had, maar dat maakt niet uit.

Nou, het is weer een heel verhaal geworden.

Weet je wat nu zo gaaf zou zijn? Als iemand onze briefwisseling oppikt en denkt; hier kan ik iets mee. Of: ik kan die dames wel helpen met hun manuscript.
Zou toch helemaal te gek zijn, of niet?

Ik kijk uit naar je volgende brief.

Liefs Ellen

ideeën voor het vinden van een uitgever

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 3 – 28 mei 2019

Hoi Ellen,

Wat leuk om jouw brief te lezen! En zo leuk om te lezen hoe de start van jouw schrijfavontuur was. Inderdaad heel toevallig, of niet natuurlijk, dat we elkaar via een online challenge hebben ontmoet. Het contact met jou is trouwens één van de weinige dingen die ik aan die challenge heb overgehouden. Dat was totaal niet het doel, maar wel ontzettend leuk!

Als jong meisje heb ik natuurlijk op school leren schrijven. Toch heb je schrijven én je hebt schrijven. Iedereen kan letters achter elkaar zetten om woorden te vormen, en woorden achter elkaar om een zin te maken. Zelf iedereen kan zinnen aan elkaar vast maken tot een langere tekst. Maar dan heb ik het nog niet over het schrijven waar wij mee bezig zijn. Door middel van oefening, door het gewoon te doen, zijn we er al een stuk handiger in geworden. Dat durf ik inmiddels best van mijzelf te zeggen en ook in jouw teksten zie ik dat terug. Maar ik heb nog een hoop te leren. Zoals jij in jouw vorige brief al schreef; schrijven is een vak. En om een vak uit te oefenen zul je het eerst moeten leren. Nu ben ik niet met een echte schrijfopleiding bezig. Ik probeer mij deze kunst meer eigen te maken door middel van een schrijfcursus.

Toen ik had bedacht dat ik een schrijfcursus wilde doen, kwam gelijk de vraag: welke dan? Mocht je eens op google gaan kijken, dan zul je zien dat je tussen de schrijfcursusbomen het bos bijna niet meer ziet. Mijn interesse ligt vooral bij kinderboeken, dus dat maakte de keuze al een stuk minder groot, maar toch bleef het moeilijk. Ik heb gewoon een paar proeflessen gedaan om te kijken welke het beste bij mij zou kunnen passen. Het is uiteindelijk de cursus ‘kinderverhalen schrijven’ geworden. Het sprak mij aan dat het veel lessen zijn en dat bij elke les (en dus ook elk verhaal dat je schrijft) er iemand met je meekijkt en de nodige tips en trucs geeft. Tot nu toe ben ik blij dat ik voor deze heb gekozen. Alhoewel het aantal, 48 lessen!, mij inmiddels wel wat tegenstaat. Er komt gewoon geen einde aan… Daarom heb ik mijzelf als doel gesteld dat ik uiterlijk 31 december 2019, de cursus af wil hebben. En dat zou nog steeds kunnen lukken…

Nu ik al verder ben met mijn schrijfcursus en ook al twee manuscripten klaar heb liggen, ben ik druk bezig met de volgende stap: mijn ‘boek’ laten uitgeven. Mijn eerste manuscript is inmiddels al door heel wat kinderhanden gegaan en is zelfs al voorgelezen aan een klas (vol met kinderen die mij niet kennen). De reacties zijn positief en enthousiast! Ik heb al meerdere keren te horen gekregen: Ga je ook een vervolg maken? En er zijn zelfs al twee meiden die het verhaal wel voor hun boekbespreking zouden willen gebruiken. Een mooier compliment kun je niet krijgen, toch? Voor dit laatste is er echter één kink in de figuurlijke kabel: het is nog geen écht boek.

Je kunt je dus heel goed voorstellen dat ik nu op zoek ben naar die ene uitgever die net zo enthousiast wordt van mijn verhalen als ik. Maar ja, waar kan ik die vinden?

Ik heb de tips op internet al diverse keren opgezocht:

1. Zorg voor een goed manuscript. Als het niet netjes verzorgd is, zal er namelijk geen uitgever zijn die het echt serieus neemt.
2. Zoek uit welke uitgever geschikt is voor jouw boek. Ik moet mijn kinderverhaal natuurlijk niet opsturen naar een uitgeverij voor thrillers. Of andersom…
3. Neem de tijd om een goede begeleidende brief te schrijven. Zorg ervoor dat gelijk duidelijk is wie je bent en waarom jouw boek in het fonds van de uitgever past. En zorg er zeker voor dat er geen fouten in je brief zitten. Hierdoor zal de uitgever niet zoveel vertrouwen meer hebben in de rest van je werk.
4. Voeg een goede synopsis toe. Zo kan de uitgever al snel beoordelen of het interessant is om verder te lezen. Dat wil je natuurlijk wel!
5. Besef dat je geduld moet hebben voordat er een reactie komt, een paar maanden is geen uitzondering. Gebruik die tijd nuttig en kijk of je niet nog wat verder kan schrappen en verbeteren.

Tips die ik aan alle kanten allang heb opgevolgd.

Het is niet handig om gelijk alle uitgeverijen te benaderen die je kunt bedenken. Mocht je tijdens een afwijzing nog tips krijgen (meestal niet, maar misschien heb je mazzel), dan kun je deze tips eerst verwerken voordat je een nieuwe uitgever benadert. Ik ben begonnen met twee uitgevers te benaderen.
De eerste uitgever had mijn manuscript met belangstelling gelezen, maar moest tot hun spijt mededelen dat mijn verhaal niet geschikt was voor publicatie.
De tweede vond het ook niet geschikt. Kort, maar duidelijk.

Ik liet de moed niet zakken en heb daarna gewoon twee nieuwe uitgevers benaderd.
De derde reactie was van een uitgever die mijn werk heel verzorgd vond en zag dat ik er veel tijd en moeite in had gestoken. Ze hebben erover nagedacht, maar zagen geen kansen bij hun uitgeverij. Jammer genoeg had ik dus nog niet veel resultaat tijdens mijn zoektocht.
Afgelopen week heb ik de reactie mogen ontvangen van de vierde uitgever. Ze vonden mijn werk niet onaardig. Ik beschik volgens hun over een vlotte schrijfstijl. Het begon dus veelbelovend. Helaas kwam er wel achteraan dat ze mijn manuscript echter niet geschikt vonden voor hun fonds. Ik was weer terug bij af.

Tot nu toe heb ik nog geen positief nieuws tijdens mijn zoektocht naar een uitgever. Inmiddels heb ik wel alweer een nieuwe uitgever benaderd. Hierbij heb ik minimale veranderingen gedaan die volgens mij wel voor verbeteringen zorgen. Hopelijk heb ik eerdaags wel positief nieuws te vertellen.

Heb jij al stappen ondernomen in je zoektocht naar een uitgever? Ik ben wel benieuwd. Misschien heb jij nog wel tips voor mij. Tips waar ik zelf niet aan heb gedacht. Alles is welkom!

Ik hoop snel van je te horen!

Liefs, Sandy

Uitgever gezocht - samen op schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waar je op kunt reageren…

Brief 2 – 21 mei 2019

Hoi Sandy,

Wat een leuke brief! Ja, ik ben blij dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en je een bericht heb gestuurd. Heel toevallig dat we allebei aan dezelfde online challenge meededen en nagenoeg hetzelfde doen (en gedaan hebben). Dit was vast voorbestemd. Ik ben er namelijk achter (na veertig jaar, haha!) dat toeval niet bestaat. Het heeft zo gewoon moeten zijn.

Om mezelf ook even kort voor te stellen. Ik ben Ellen Kusters, getrouwd met Bart en moeder van drie prachtige kinderen; Nynke (15 jaar), Kjell (14 jaar) en Yfke (10 jaar). Ik heb bijna twintig jaar in het basisonderwijs gewerkt en heb, helaas, ruim drie-en-een-half jaar geleden alweer een burn-out gekregen, waar ik nu (nagenoeg) van hersteld ben. Een zware periode volgde en in juni 2017 heb ik voorgoed afscheid genomen van het onderwijs. Deze beslissing heeft me uiteindelijk gebracht waar ik nu sta.

Om mijn ervaringen en herinneringen aan het onderwijs een plekje te geven, heb ik alles vastgelegd op papier. Ik begon te schrijven en kon niet meer ophouden. Het moest er gewoon uit. Bijna therapeutisch zelfs. Schrijven is heel persoonlijk, maar tegelijkertijd kun je alles kwijt. Het papier oordeelde niet, zei niets terug en had ook geen (goedbedoelde) adviezen. Het was er gewoon. Voor mij was dat op dat moment genoeg. Ik wilde simpelweg mijn verhaal kwijt.

Toen mensen in mijn naaste omgeving mijn verhaal gelezen hadden en daardoor ontroerd en geraakt waren, wist ik: Hier moet ik iets mee doen. Ik moet van mijn leven als juf een boek maken. Niet alleen voor mezelf en mijn familie en naasten, maar ook voor andere mensen, die wellicht in hetzelfde schuitje zitten of zaten. Ik wilde mensen met mijn verhaal helpen, inspireren en informeren. En in augustus 2017 was het zover; een droom kwam uit. Mijn eerste boek was een feit…
“Er was eens…een juf”. Nu kon iedereen lezen hoe mijn werk als juf een grote rol in mijn leven heeft gespeeld en hoe ik mijn leven rigoureus heb veranderd. Met alle openhartige en soms confronterende ervaringen.

Zo begon mijn schrijfavontuur.
Natuurlijk was dit niet mijn eerste schrijfervaring. Net als jij, schreef ik ook in een dagboek als kind. Ik heb het niet zo lang volgehouden, omdat ik al vrij jong verkering kreeg met Bart en ik mijn hele leven met hem deelde in brieven. Wij hebben jaren brieven naar elkaar geschreven. Ook toen hij ging studeren in Leiden en ik in Helmond naar de pabo ging.

Ik schreef soms gedichten, korte verhalen en maakte in mijn kinderjaren samen met mijn jongere broertje een echte krant compleet met abonnees. Leuk was dat om te doen, zeg. Maar zoals jij al beschreef, op een bepaald moment voel je jezelf te groot en heb je het veel te druk met studeren en andere dingen. Zo ging dat in ieder geval wel bij mij.
Als juf heb ik taal altijd het leukste vak gevonden en vooral stelopdrachten waren bij mij favoriet. Heerlijk, de fantasie van de kinderen. Al was die niet bij iedereen volop aanwezig, haha!

Tja, en na het uitkomen van mijn eerste boek “Er was eens…een juf” had ik de smaak te pakken. Ik wilde veel meer schrijven en had het idee opgepakt om een young adult fantasy boek te schrijven. Alleen voelde ik mezelf niet capabel genoeg als schrijver om zo’n ingewikkeld plot op papier te krijgen. Ik vond bovendien dat ik mezelf de kans moest geven om me het schrijfambacht nog meer eigen te maken. Zoals bij ieder ander vak. Of het een vereiste is, weet ik niet, maar ik zou er in ieder geval niet stommer van worden. Ik wilde de kennis als een spons opzuigen. Hongerig naar meer, zeg maar.

Dus, op 1 december 2017 begon ik mijn opleiding aan de Schrijversacademie in Eindhoven. Dit was de basis. Daarna zou ik nog een viertal specialisaties mogen doen om mezelf steeds meer te verbeteren en ook om te ontdekken wat nu het beste bij me past. Ik dacht in eerste instantie meteen aan fantasy & science fiction, maar nu denk ik daar toch wat anders over.

Ik vind het namelijk ook super leuk om over mezelf en mijn leven te schrijven en daarmee anderen te inspireren en wellicht iets te leren. Of om thriller/roman achtige verhalen te schrijven met een gekke twist (misschien een tikkeltje fantasy meets roman). Zoiets dan. Hoe ik dat precies in een boek kan en ga verwerken, weet ik nog niet helemaal. Ik heb daarvoor nog wat tijd, want ik heb nu 1 specialisatie afgerond en ben met de tweede bezig. Hierna wil ik de specialisatie Young Adult doen. En heel misschien daarna nog column en blogs. Maar dat is nog een vraagteken.

Zoals je kunt lezen, een heel verhaal en ook een avontuur dat nog maar net begonnen is. De eerste kleine stapjes op weg naar iets dat veel beter bij me past en waar ik echt gelukkig van word.

Ik ben benieuwd waar we het in de volgende brief over gaan hebben. Ik kijk er naar uit.

Tot de volgende keer.

Liefs Ellen

Naar elkaar schrijven - samen op schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waarop je kunt reageren…

Brief 1 – 14 mei 2019

Hoi Ellen,

Wat leuk dat ik laatst een berichtje van je kreeg! Het is altijd leuk om iemand te ‘ontmoeten’, die je helemaal niet kent, zelfs nog nooit gezien hebt, maar waar je toch zoveel overeenkomsten mee kunt hebben. Zodat je een echte klik hebt met elkaar. Net als jij zit ik ook midden in een schrijfavontuur. Ik noem het: mijn ontdekkingsreis door schrijversland. En ik vind het leuk dat we dit avontuur samen aan gaan en onze ontdekkingen en ervaringen met elkaar kunnen delen.

Ik zal mij eerst even voorstellen, zodat je een beetje weet met wie je aan het schrijven bent. Mijn naam is Sandy Stokkel en ik ben moeder van twee hele lieve zoontjes, Leon (8) en Dylan (4). Daarnaast ben ik leerkracht van een groep 8 op een basisschool bij mij in de buurt. En natuurlijk heb ik een grote passie en dat is: SCHRIJVEN! En dat is natuurlijk ook de reden waarom we met elkaar in contact zijn gekomen.

Zoals je zelf weet, komt een schrijfavontuur niet zomaar uit de lucht vallen. Ik zal je in het kort vertellen, hoe dat van mij begonnen is.

Net als veel andere schrijvers, heb ik altijd al geschreven, alhoewel het de ene keer meer was dan de andere. Als kind heb ik dagboeken vol geschreven en als tiener, samen met een vriendin, hele verhalen verzonnen rondom avonturen die we zogenaamd beleefden. Dat was erg leuk. Daarna ben ik naar de Ipabo gegaan en ben ik juf geworden. Door deze nieuwe levensfase is het schrijven op de achtergrond geraakt. Gelukkig heeft het zijn weg naar mij weer teruggevonden…

Mijn schrijfavontuur begon die ene zomer, nu bijna vier jaar geleden, toen er een verhaal in mijn hoofd kroop dat er niet meer uit wilde. Nu kropen er wel eens vaker ideeën in mijn hoofd, maar doordat ik er niet veel mee deed, gingen die weer weg. Maar dit idee niet, het bleef. Het idee groeide langzaam tot een heel plot, zoals ze dat zo mooi noemen, en ik besloot het op papier te zetten. Eerst natuurlijk alleen in het kort, maar daarna besloot ik het helemaal uit te schrijven tot een echt manuscript.

Dit manuscript gaf een heerlijk gevoel toen het klaar was. Niet dat het echt klaar was natuurlijk, want – zo leerde ik al snel – een manuscript moet eerst nog een aantal keer herschreven worden. Zeker een manuscript van een beginnende schrijver. Ik besloot hulp te vragen aan een vriendin, een ervaren schrijfster, en zij heeft mij veel goede tips gegeven. Met deze tips in mijn hoofd ben ik aan het herschrijven geslagen en ben inmiddels met de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i bezig.

In de tussentijd heb ik niet stil gezeten en heb nog een hoop andere ontdekkingen in schrijversland gedaan. Maar daar zal ik het nu nog niet verder over hebben. Dat is iets voor een andere keer…

Tot zover mijn verhaal, over hoe mijn schrijfavontuur echt begonnen is. En dan heb ik natuurlijk dezelfde vraag voor jou. Hoe ben jij aan je schrijfavonturen begonnen? En waar wil je naartoe? Ik vind het leuk om te horen wat jou ertoe heeft gebracht om te gaan schrijven en hoe jij deze reis ervaart.

In onze brieven kunnen we elkaar op de hoogte houden van onze schrijfavonturen. Het is leuk om iemand te ontmoeten die zo’n beetje hetzelfde pad volgt. Wie weet kunnen we samen nieuwe dingen ontdekken en elkaar nog wat leren. Dat zou natuurlijk erg leuk zijn!

Ik hoop snel van je te horen!

Liefs, Sandy

Sandy aan het schrijven - samen op schrijfavontuur

Lees hier het originele blogbericht, waarop je ook kunt reageren…